تبلیغات
.: بی خانمان :. - فروغ فرخزاد - کسی که مثل هیچ کس نیست


اشک هایی از جنس خون، اشک هایی به نام شعر! (خط خطی های یک مهندس کامپیوتر)



جمعه 10 آذر 1391 - 08:38 ب.ظ

فروغ فرخزاد - کسی که مثل هیچ کس نیست


من خواب دیده ام که کسی می آید
من خواب یک ستاره ی قرمز دیده‌ام
و پلک چشمم هی می پرد
و کفش هایم هی جفت می شوند
و کور شوم
اگر دروغ  بگویم
من خواب آن ستاره ی قرمز را
وقتی  که خواب نبودم دیده ام
 
کسی می آید
کسی می آید
کسی دیگر
کسی بهتر
کسی که مثل هیچکس نیست، مثل پدر نیست ، مثل انسی
نیست ، مثل یحیی نیست ، مثل مادر نیست
و مثل آن کسی است که باید باشد
و قدش از درخت های خانه ی معمار هم بلندتر است
و صورتش
از صورت امام زمان هم روشن تر
و از برادر سیدجواد هم
که رفته است
و رخت پاسبانی پوشیده است نمی ترسد
و از خود سیدجواد هم که تمام اتاق های منزل ما مال
 اوست نمیترسد
و اسمش آنچنان که مادر
در اول نماز  و در آخر نماز صدایش می کند
یا قاضی القضات است 
یا حاجت الحاجات است 
و می تواند
تمام حرف های سخت کتاب کلاس سوم را
با چشم های بسته بخواند
و می تواند حتی هزار را
بی آن که کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد
و می تواند از مغازه ی سیدجواد ، هرچه که لازم دارد ،
جنس نسیه بگیرد
و میتواند کاری کند که لامپ "الله "
که سبز بود : مثل صبح سحر سبز بود،
دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان
روشن شود
آخ ....
چقدر روشنی خوبست
چقدر روشنی خوبست
و من چقدر دلم می خواهد
که یحیی
یک چارچرخه داشته باشد
و یک چراغ زنبوری
و من چقدر دلم می خواهد
که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها
بنشینم
و دور میدان محمدیه بچرخم
آخ ...
چقدر دور میدان چرخیدن  خوبست
چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست
چقدر باغ ملی رفتن خوبست
چقدر سینمای فردین خوبست
و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم  می آید
و من چقدر دلم می خواهد
که گیس دختر سید جواد را بکشم
 
چرا من این همه کوچک هستم
 که در خیابان ها گم می شوم 
چرا پدر که این همه کوچک نیست
و در خیابان ها گم نمی شود
کاری نمی کند که آن کسی که بخواب من آمده است ، روز
آمدنش را جلو بیندازد
و مردم محله کشتارگاه
که خاک باغچه هاشان هم خونیست
و آب حوضشان هم خونیست
و تخت کفش هاشان هم خونیست
چرا کاری نمی کنند
چرا کاری نمی کنند
 
 چقدر آفتاب زمستان تنبل است
 
من پله های  یشت بام را جارو کرده ام
و شیشه های پنجره را هم شسته ام .
چرا پدر فقط باید
در خواب ، خواب ببیند
 
من پله های  یشت بام را جارو کرده ام
و شیشه های پنجره را هم شسته ام .
 
کسی می آید
کسی می آید
کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در
صدایش با ماست
 
کسی که آمدنش  را
نمی شود گرفت
و دستبند زد و به زندان انداخت
کسی که زیر درخت های  کهنه ی  یحیی بچه کرده است
و روز به  روز
 بزرگ  می شود،  بزرگ می شود
کسی که از باران ، از صدای شرشر باران ، از میان پچ و پچ
گل های اطلسی
 
کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی می آید
و سفره را میندازد
و نان را قسمت می کند
و پپسی را قسمت می کند
و باغ ملی را قسمت می کند
و شربت سیاه سرفه را قسمت می کند
و روز اسم نویسی را قسمت می کند
و نمره ی مریضخانه را قسمت می کند
و چکمه های لاستیکی را قسمت می کند
و سینمای فردین را قسمت می کند
درخت های دختر سید جواد را قسمت می کند
و هرچه را که باد کرده باشد  قسمت می کند
و سهم ما را می دهد
من خواب دیده ام ...


نظر بدهید!

طبقه بندی: |  شعر |